نماز جنبه عرفانی و ملکوتی

نماز جنبه عرفانی و ملکوتی

پیرامون واژه[ویرایش]

واژهٔ نماز واژه ای فارسی است که ایرانیان برای واژهٔ «صلاة» عربی به کار بردند

این واژه به معنای خم شدن ، سرفرودآوری برای ستایش پروردگار ، احترام و 

اظهار بندگی و اطاعت است.[۱][۲] واژهٔ نماز نام واژه ای از فعل نمیدن فارسی به معنی تعظیم کردن است.

برخی حدس زده اند که این واژه از واژهٔ «ناماسته» در زبان سانسکریت گرفته

 شده باشد که محتملنیست.[۳]محمد مسعود نوروزی معتقد است کلمه نماز از

 ریشه نماچ که در پارسی میانه (پهلوی زمان ساسانیان) است گرفته شده و

 فعلنماچ پورتن به معنای نماز بردن و تعظیم کردن به کار رفته است و قبل از

 آن در ایران باستان از ریشه نم به معنای خم شدن وسر فرو آوردن مشتق

 شده است. در اوستا نماز به صورتنمنگه یا نمه به معنای دعا و درود آمده است

.